Thuis

Zo, dit was de reis dan alweer. Het ging veel te snel voorbij, alhoewel de terugweg zelf wat minder snel en soepel verliep.

Het vliegtuig waarin ik zat, vloog wat minder snel dan gewoonlijk, waardoor ik te laat in Istanbul aankwam. Daar moest ik rennen om mijn tweede vlucht te halen en ik kon dan ook net op tijd het vliegtuig inspringen.

Eenmaal ik Amsterdam gekomen, was ik blij dat ik het had gehaald en wilde mijn tas op gaan halen. En toen....na eindeloos wachten bleek deze niet tekomen: mijn tas had, in tegenstelling tot ik zelf,de overstap niet gehaald!! Ik moest dus zonder bagage terug naar huis.

Ik was doodmoe en had honger, dus was ontzettend blij dat mijn vader en moeder klaarstonden om mijn naar huis te rijden. Mama was zo lief geweest pannenkoeken te bakken en taart te kopen, dus ik kon mijn honger stillen met Nederlandse voeding. Het smaakte me prima. Om ongeveer 2.30u lag ik eindelijk in bed....rust!

Inmiddels heb ik behoorlijk geslapen, al voel ik de vermoeidheid van een aantal nachten zonder slaap nog wel. Gelukkig ben ik wel lekker weer in Den Haag, heb mijn bagage inmiddels weer binnen en kan heerlijk uitrusten in de luxe stoel die mijn kamer, dankzij mijn vader en moeder, rijker is. Kortom: ik geniet van mijn eigen kamertje (niet van de kou!!!). De rest van alles dat hoort bij Nederland zal ook wel weer wennen, hoop ik.....

Missen zal ik Thailand wel, maar goed, ik kan altijd weer terug. Ik moet er alleen wat slapeloze nachten en een zere kont voor over hebben. Maar...dat heb ik zeker! Voor nu: welkom Nederland. En Thailand....tot snel!!!

carla

de reis terug

Gisteren was tot nu toe de meest belabberde dag van de vakantie, maar....ik heb het overleefd. Om 3.15 stond ik naast mijn bed om de laatste spullen in mijn tas te proppen, een snelle douche te nemen, het hoognodige aan ontbijt in mijn mond te stoppen, koffie te drinken en....toen moesten we vertrekken. Om 4.30 stapten we in de auto. Patricia was zo lief voor ook zo achterlijk vroeg ui8t haar bed te stappen om mij weg te brengen, gezellig dus!

Halverwege gekomen stopten we echter: in onze slaperigheid waren we in de auto gestapt zonder geld en met te weinig benzine. Kortom: omdraaien en geld halen! Een half uurtje later scheurden we dan eindelijk letterlijk naar het station en kwamen daar een kwartiertje voor vertrek aan: gehaald!!

Hier nam ik plaatst om de plastic banken; van slaap inhalen zou dus waarschijnlijk niet komen! We leuk om tenmidden van de lokale bevolking te zitten en daarbij 4 banken voor mezelf (en mijn tassen) te hebben.

Dit alles viel echter niet mee. 13 uur op een stel harde plastic banken is geen pretje en al snel kreeg ik een ontzettend zere kont. Maar...doorbijten, ik moest immers echt terug naar bangkok. Wat nog erger was, was het feit dat er iedere tien minuten iemand eten onder mijn neus duwde en riep: 20baht, 10 baht, 15 baht...etc. Nou, de eetlust was me na een half uurtje goed vergaan! Daarbij kan ik je verzekeren dat je na elke keer geïrriteerder raakt en bij aankomst in bangkok was ik dan ook 1 stuk chagrijn. Ik besloot dus maar geen hoteleigenaren en -gasten te teisteren en mezelf in chagrijnige staat naar het vliegveld te verplaatsen. Een extra marteling voor mij; na een zware treinreis in de overvolle metro en skytrain. Met wat duwen en trekken lukte het mij om mezelf en mijn bagage in de metro en skytrain te krijgen en na een half uurtje was ik dan ook op het vliegveld. Het was inmiddels al half zeven, dus met mijn tassen op een trolley eerst maar op zoek naar eten.

Dit keer besloot ik mezelf maar eens lekker te verwennen; ik bespaarde immers op mijn overnachting. Na de maaltijd liep ik even rond op het vliegveld, deed een poging mijn vlucht te wijzigen en zocht, toen dit niet lukte, een plekje om te slapen.

Eenmaal mijn tanden gepoetst en mijn gezicht gewassen in het toilet, ging ik naast een monnik liggen. In ieder geval zouden mijn spullen hier redelijk veilig zijn; een monnik mag immers niet stelen! Daarbij zijn monniken niet toegestaan met iemand van het andere geslacht te slapen; een unieke ervaring voor mij dus! (stiekem toch lekker naast deze monnik). Gelukkig was de monnik rustig en snurkte niet, deed geen nachtelijke meditaties en dus...kon ik rustig slapen. Dacht ik....

Helaas...de stoelen waren hard (nog harder dan de treinbanken) en het was ijskoud ivm de airco. Alles deed me op een gegeven moment pijn en van slapen was geen sprake. Na een zware nacht stond ik dus maar op, friste me op en liep toen eerst naar buiten om mezelf op te warmen. Daarna was het tijd om in te checken.

Na de paspoort controle wachtte me een goedmakertje: een overvloed aan winkels ed om te shoppen. Kortom: ik zou de komende 3 uur gemakkelijk doorkomen! Ik had haast tijd tekort. Na een heerlijk ochtendje shoppen kon ik dus eindelijk het vliegveld in. Het is nu 13.10 en ik heb nog een aantal uren tegaan. Maar..er zijn films, muziek, lekker eten en de stoelen zijn in ieder geval beter dan die ik de laatste 48 uur heb meegemaakt. Van slapen zal waarschijnlijk weinig komen, maar ik kan uitkijken naar mijn eigen bedje, dat vanavond heerlijk zal liggen!!

de laatste dag in ban thin dung

De laatste dag...afscheid nemen van alles. Een laatste blik over de mekong, een laatste rit door de rijstvelden, een laatste ‘pai' naar de honden, een laatste maal met jack en zijn familiie en natuurlijk een laatste nacht in dit grote, mooie, Thaise huis. Of eigenlijk....laatste halve nacht. Vannacht om 4.45 zal ik naar de trein gebracht worden, om daar de hele dag in door te brengen. Hopelijk wordt het niet te warm in de trein en heb ik wat te zien, anders wordt het afzien.

Maar goed, vandaag mijn spullen gepakt, naar een school voor monniken geweest, de laatste Thaise milkshake gedronken en verder wat uitgerust en afscheid genomen van alles en iedereen. Op dit moment is het half zes 's avonds. Nog even en de zon gaat onder en dan...vroeg naar bed om morgen enigszins uitgerust de trein in te kunnen.

Ach ja...ik zal hier zeker eens terugkomen en daarbij kan ik uitkijken naar mijn volgende reis: een hele zomer Amerika!!!

Tot snel...

Carla

de laatste lessendag

Laatste lessendag, nog even en dan zit ik weer in het koude Nederland. Ik ga Thailand wel missen, maar zal ook blij zijn dat ik eindelijk niet 's ochtends over honden struikel, wakker wordt met het geroggel van Jack's vader, even niet meer hoef te feesten en het toilet gewoon kan doorspoelen zonder een emmer te gebruiken. De kleine dingen ga je toch wel missen, dus weer thuis zijn zal ook wel lekker zijn (afgezien van de kou die me tegemoet gaat komen).

Maar goed, vandaag dus afscheid genomen van mijn klas en de school. Echt jammer dat ik ze niet langer kan helpen. Deze kinderen, met gaten in kleding en sokken en rotte, bruin wordende tanden, hebben extra hulp echt nodig. Misschien in de toekomst dus zeker iets om in te investeren!!

Na de lessen fietste ik voor de laatste keer naar huis. Daar even gerelaxed, het dorpje ingegaan en toen.....kooklessen!!!

We hebben net gegeten en ik moet zeggen dat de groene curry erg lekker was, Ik kan dus inmiiddels ook een beetje Thais koken, maar of ik dat thuis dan ook ga doen.......Het kost gewoonweg zoveel tijd en ik zie het niet zitten om midden in de nacht op te staan om mijn uitgebreide warme ontbijt , lunch en diner te bereiden. Tja...ik zal een keuze moeten maken tussen slapen en lekker eten....geef me dan toch maar slapen!

maandag

Thailand: feestland!! Heerlijk als je een hekel aan werken hebt. Helaas kom ik hier om te werken, dus was ik een beetje teleurgesteld. Dit keer was het namelijk geen Westereds nieuwjaar, Thais nieuwjaar Moederdag, vaderdag, kinderdag, dorpsdag of iets dergelijks, maar.......lerarendag!! Dat betekende dus opnieuw een dag vrij voor ons en 's avonds feest.

Overdag deden we dus lekker rustig aan: ontbijten, hangen, praten etc. Om 12.00u vertrokken we richting Nong Kai, waar we eerst een marktje bezochten en aan het water liepen. Na even gerelaxed te hebben, reden we naar een tempel. Hier bidden we tot Boeddha om vervolgens weer in de autio te stappen. We namen een snelle douche thuis en stapten (na enigszins aandringen) op de fiets: naar het feest!!

Zoals gewoonlijk weer veel drank, eten en optredens. Dit keer gelukkig aan een tafeltje en geen karaokeshows. Om 21.30 was ik het wel zat (ik snap niet dat de Thaise mensen hier nooit genoeg van schijnen te kunnen krijgen!!!) . Gelukkig waren mijn medegroepsgenoten het ook wel zat en konden we naar huis: genoeg gefeest, morgen weer gewoon een werkdag.

zondag...rust

Zondag, rustdag. Helaas is uitslapen er hier in Thailand niet bij: vechtende honden, bladblazende buren, een vegende moeder en een roggelende en spugende vader (een elke ochtend terugkerend geluid dat dient om de keel op gang te krijgen).

Maar goed, vroeg op betekent veel doen. Eerst dus even naar de rivier om de zonsopgang te zien. Na het ontbijt klom ik met de Nederlandse man op de fiets om een tour langs de mekong en door de rijstvelden te maken. Nieuwe dorpjes, verlaten weilandjes en werkende monniken (die de rotzoor opruimden van de dronkenlui van gisteravond): echt Thailand dus!

Na de tour lunchten we en vertrokken we naar de pottenbakkerij. Hier probeerde ik een pot in elkaar te draaien. Maar helaas waren mijn creatieve vaardigheden niet voldoende om dat te laten slagen.

Direct na de pottenbakkerij reden we naar een verlaten, hoog gelegen plekje om de zonsondergang te zien.

En dat was dus meteen het einde van de dag....(de dagen lijken hier zo kort). We aten bij de familie van Jack en reden daarna terug naar huis: relax en filmavond dit keer!!

feest! (alweer...)

Zo...eindelijk eens een ochtend dat er geen camera op me gericht wordt!! De camera-mensen zijn vanochtend vroeg vertrokken, dus er is weer rust in de tent! Alhoewel.....vanochtend vroeg waren de honden al aardig tekeer aan het gaan en niet zonder reden: een bevalling. Op dit moment dus 7 honden in huis (wat mij betreft 7 teveel). Maar goed, dat is nog niet alles: er is ook een groot feest aan de gang hier in het dorp, wat in Thailand inhoudt: zuipen, karaoke en talkpoeder op het gezicht om wit te lijken.

Eigenlijk moest ik nog wat bijkomen van gisteravond. We zijn nl ratten gaan jagen in de rijstvelden en zouden die vandaag op de barbecue gooien. Helaas hadden we slechts twee ratten en 1 aal: geen uitgebreide maaltijd voor ons dus. Ik denk dat ik het voortaan maar gewoon bij kip van de slager houdt. Een hele avond jagen voor jan doedel is nou niet echt iets wat ik elke dag zou doen.

Maar goed, van bijkomen na deze teleurstellende avond was helaas geen sprake: muziek, honden en feest. We zijn dan ook weer vroeg opgestaan, even naar de markt geweest en daarna: op naar de parade. En ja.;..hier troffen we direct al ernstig bezopen Thai' aan, ten midden van kinderen. Al dronken vertrok de stoet naar de tempel, waar de monniken ons vrolijk verwelkomden (verbazingwekkend eigenlijk).

Maar goed, op dit moment zijn we even thuis, maar straks vertrekken we weer naar de tempel, waar de mensen intussen steeds ernstiger dronken worden en de karaoke in volle gang is. Dat gaat dus laat worden en ik denk dat het hele dorp morgenochtend niet te genieten is. Ik ben benieuwd of Thaise mensen met ernstige kater nog steeds in staat zijn te glimlachten....

ongeluk???

Vrijdag, de 13^e (ongeluk)

Weer bewolkt.....het begint saai te worden. Vanochtend gewekt door vechtende katten (gelukkig geen hanen hier, aangezien ze in deze buurt de afspraak met elkaar gemaakt hebben geen hanen of kippen te houden....dat zouden ze in Nederland ook vaker moeten doen!!). Maar goed, katten kunnen er dus ook wat van.

Aangezien ik toch op moest, ben ik er maar uitgegaan, heb gedoucht en kon daarna aanschuiven aan het ontbijt. Vandaag was er celebration op school, dus geen lessen dit keer. Eerst met een Frans meisje naar haar school gegaan en daarna op naar mijn school om mijn kado af te geven. De Thaise onderwijzers waren zo grof om mijn Franse reisgenoot (die geen kado bij zich had) eerst naar de supermarkt te sturen om iets te halen). Ik blijf die hebberigheid soms een beetje irritant vinden (maar misschien komt dat omdat ik niet graag geef..). Maar we kregen dan ook wat (ik een popje dat ik maar meteen weggaf).

Aan het eind van de ochtend fietsten we terug, hadden we lunch bij Jack en stapten daarna weer op de fiets voor een rondritje door de prachtige en groen wordende rijstvelden met Jack's Spaanse vriend.

Op dit moment zijn we lekker aan het relaxen in de hangmat en wachten op Jack, Patricia en de filmploeg. Morgen een dorpsfeest (er zal eens geen feest zijn....) en zondag waarschijnlijk Nong Kai. Kortom: voorlopig geen rust! (voor mij geen probleem!)

PS. Tot nu toe nog geen ongelukken gebeurd, waarschijnlijk worden we beschermd door Boeddha..