Donderdag...

Jeetje, wat gaat de tijd toch snel. Vandaag moesten we ons jungleplekje alweer verlaten. Dus...weer vroeg op, hangmatten van de bomen halen en tas pakken. Gisterenavond nog heerlijk met zijn allen op de rots gelegen om de sterrenhemel (vol sterren) te bewonderen. Ik was zo gelukkig een vallende ster te zien, maar ben vergeten een wens te doen (dat heb ik dan weer). Maar goed, misschien dat mijn ‘onderbewuste' een wens gedaan heeft. Laten we het hopen....

En toen....de afdaling, terug naar de auto en de ‘bewoonde wereld'. Ik zal de jungle, de slangen, vissen (zo wel levend als gebakken) missen. Maar goed, we veronderstelden dat deze terugweg sneller zou gaan dan de heenweg, aangezien we onze stagiair nu konden rollen. We zorgden er dus voor dat hij voorop ging (om sneeuwbaleffect te voorkomen) en kwamen zo inderdaad in ruim 2,5 uur aan op ons beginpunt. Onderweg schrokken we ons echter wel even lam, aangezien we, toen de vaart er net lekker in zat, we stuitten op een in geel geklede, kale man, zittend op een boomstam. We dachten eerst: ach...1 man kunnen we nog wel aan! Maar al snel volgde een heel leger van in geel geklede, kale mannen en vrouwen. Uiteindelijk bleek het te gaan om vriendelijke monniken...we overleefden het...

En nu zitten we heerlijk bij te komen in een luxe resort, midden in een berglandschap. De kamers hebben warm water en airco, de omgeving is rustig en heerlijk koel (niet te warm en niet te koud), Aan de bomen groeien bananen en er staan overal bankjes om rustig te zitten: kortom, een plek om bij te komen. Dit hebben we ook wel nodig: morgen wacht ons immers weer een 5-uur durende rit in de boemelkar met harde banken: afzien!!!!