Gisteren was tot nu toe de meest belabberde dag van de vakantie, maar....ik heb het overleefd. Om 3.15 stond ik naast mijn bed om de laatste spullen in mijn tas te proppen, een snelle douche te nemen, het hoognodige aan ontbijt in mijn mond te stoppen, koffie te drinken en....toen moesten we vertrekken. Om 4.30 stapten we in de auto. Patricia was zo lief voor ook zo achterlijk vroeg ui8t haar bed te stappen om mij weg te brengen, gezellig dus!

Halverwege gekomen stopten we echter: in onze slaperigheid waren we in de auto gestapt zonder geld en met te weinig benzine. Kortom: omdraaien en geld halen! Een half uurtje later scheurden we dan eindelijk letterlijk naar het station en kwamen daar een kwartiertje voor vertrek aan: gehaald!!

Hier nam ik plaatst om de plastic banken; van slaap inhalen zou dus waarschijnlijk niet komen! We leuk om tenmidden van de lokale bevolking te zitten en daarbij 4 banken voor mezelf (en mijn tassen) te hebben.

Dit alles viel echter niet mee. 13 uur op een stel harde plastic banken is geen pretje en al snel kreeg ik een ontzettend zere kont. Maar...doorbijten, ik moest immers echt terug naar bangkok. Wat nog erger was, was het feit dat er iedere tien minuten iemand eten onder mijn neus duwde en riep: 20baht, 10 baht, 15 baht...etc. Nou, de eetlust was me na een half uurtje goed vergaan! Daarbij kan ik je verzekeren dat je na elke keer geïrriteerder raakt en bij aankomst in bangkok was ik dan ook 1 stuk chagrijn. Ik besloot dus maar geen hoteleigenaren en -gasten te teisteren en mezelf in chagrijnige staat naar het vliegveld te verplaatsen. Een extra marteling voor mij; na een zware treinreis in de overvolle metro en skytrain. Met wat duwen en trekken lukte het mij om mezelf en mijn bagage in de metro en skytrain te krijgen en na een half uurtje was ik dan ook op het vliegveld. Het was inmiddels al half zeven, dus met mijn tassen op een trolley eerst maar op zoek naar eten.

Dit keer besloot ik mezelf maar eens lekker te verwennen; ik bespaarde immers op mijn overnachting. Na de maaltijd liep ik even rond op het vliegveld, deed een poging mijn vlucht te wijzigen en zocht, toen dit niet lukte, een plekje om te slapen.

Eenmaal mijn tanden gepoetst en mijn gezicht gewassen in het toilet, ging ik naast een monnik liggen. In ieder geval zouden mijn spullen hier redelijk veilig zijn; een monnik mag immers niet stelen! Daarbij zijn monniken niet toegestaan met iemand van het andere geslacht te slapen; een unieke ervaring voor mij dus! (stiekem toch lekker naast deze monnik). Gelukkig was de monnik rustig en snurkte niet, deed geen nachtelijke meditaties en dus...kon ik rustig slapen. Dacht ik....

Helaas...de stoelen waren hard (nog harder dan de treinbanken) en het was ijskoud ivm de airco. Alles deed me op een gegeven moment pijn en van slapen was geen sprake. Na een zware nacht stond ik dus maar op, friste me op en liep toen eerst naar buiten om mezelf op te warmen. Daarna was het tijd om in te checken.

Na de paspoort controle wachtte me een goedmakertje: een overvloed aan winkels ed om te shoppen. Kortom: ik zou de komende 3 uur gemakkelijk doorkomen! Ik had haast tijd tekort. Na een heerlijk ochtendje shoppen kon ik dus eindelijk het vliegveld in. Het is nu 13.10 en ik heb nog een aantal uren tegaan. Maar..er zijn films, muziek, lekker eten en de stoelen zijn in ieder geval beter dan die ik de laatste 48 uur heb meegemaakt. Van slapen zal waarschijnlijk weinig komen, maar ik kan uitkijken naar mijn eigen bedje, dat vanavond heerlijk zal liggen!!